Hukuk-ı Aile Kararnamesi

Osmanlı Devleti’nde Tanzimat’tan kısa bir müddet sonra başlayan kanunlaştırma hareketlerinin son örneklerinden biri 8 Muharrem 1336 (25 Ekim 1917) tarihli Hukūk-ı Âile Kararnâmesi’dir. Bu kararnâme, aile hukuku alanında İslâm ve Osmanlı hukuk tarihinde modern bir aile kanunu olarak ilk örnek sayılır. Mecelle’nin aksine Hanefî mezhebiyle sınırlı olmadan hazırlanmış bir kanundur. Osmanlı Devleti’nde yaklaşık bir buçuk yıl yürürlükte kalmış olmasına rağmen Suriye, Ürdün, Lübnan ve Filistin gibi ülkelerde daha uzun sürelerle yürürlükte kalmış ve İslâm hukuk tarihinde kısa ömrüne rağmen önemli bir etkiye sahip olmuştur. İslamcıların farklı mezheplerden istifade edilmesine eleştirileri ve farklı din müntesiplerinin itirazlarının etkisiyle Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi’nin imzasıyla yayımlanan 19 Haziran 1919 tarihli muvakkat bir kanunla yürürlükten kaldırılmıştır. Sonrasında 1925’e kadar HAK temel alınarak  İslam Aile Hukuku kanunlaştırma çalışmaları olmuşsa da bu çalışmalar yerine 1926’da İsviçre Medenî Kanunu iktibas edilerek Türk Kanun-ı Medenîsi yürürlüğe konmuştur. En son 2002’de bu kanun da yenilenerek Türk Medenî Kanunu kabul edilmiştir.